ಪಿಂಜರ

ಲೋಕವೆಲ್ಲಾ ಮುಕ್ತಿಯ ಉಸಿರೆಳೆಯುವ ಪ್ರಭಾತ ಬಂದರೂ,

ನಾವು ಮರಗಳ ಬೇರುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಆಳವಾಗಿ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

ಈ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪಿಂಜರಗಳು ನಿನ್ನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಅಳಲಿಗೂ ಇಲ್ಲ,

ವಿಧಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೋತ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ, ಜಯವೆಂಬ ಪದವೇ ನಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತ.

ಒಮ್ಮೆ ಆಕಾಶವೇ ನಮ್ಮ ಗೃಹವಾಗಿದ್ದ ಚಿನ್ನದ ದಿನಗಳು,

ಗರ್ವದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಗಗನವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣಗಳು.

ಋತುಗಳು ಬದಲಾದವು, ಎಲೆಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಉದುರಿದವು,

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಈ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ನಿಂತೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಪಿಂಜರಗಳ ಮೌನ ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರ!

ಯುಗಗಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾದ ದಿನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ,

ವೇದಿಕೆಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ,

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ಸಿಗುವುದು ಕೇವಲ ಮೌನ.

ಜನರು ಬರುತ್ತಾರೆ, ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುವರು, ಮತ್ತೆ ಮರೆಯಾಗುವರು,

ನಾವು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದು ದೂರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುರಿದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯಾರು ಕೇಳುವರು?

ನಮ್ಮ ಅನಂತ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಈ ಸಣ್ಣ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿದ್ದಾರೆ,

“ಸಂತೋಷವಾಗಿರಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ — ಆದರೆ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ಹೇಗೆ ಅರಳುವುದು?

ಹಸಿರು ಮರಗಳ ನೆರಳು, ಪೊದೆಗಳ ಪರಿಮಳ, ಕಾಡಿನ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ —

ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಈ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಿದೆ

ಕತ್ತಲಿನ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಗುಸುಗುಸು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ

ಆದರೆ ನಾವು ಕೈದಿಗಳು — ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಯಾರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರು?

ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಆಶೆಯ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ ಇನ್ನೂ ನಂದಿಲ್ಲ,

ಒಂದು ದಿನ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮವರ ಬಳಿಗೆ ಹಾರಿಹೋಗುವ ಕನಸಿಗಾಗಿ ಅದು ಇನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ.

---

ಈ ಕವಿತೆ ಮೂಲತಃ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕವಿತೆಯ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದವಾಗಿದೆ. ಮೂಲ ಕವಿತೆಯ ಭಾವನೆ, ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ಓದುಗರಿಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.