पिंजऱ्यापलीकडची हाक

जग सारे स्वातंत्र्याचा श्वास घेत आहे,

पण आम्ही झाडांच्या मुळांहूनही घट्ट बांधलेले आहोत.

हे पिंजरे ना तुझी वेदना ऐकतात, ना माझी हाक,

आजवर मिळालाच नाही आम्हाला विजयाचा एकही धाक.

ते सोनेरी दिवस, जेव्हा आम्ही नभात भरारी घेत होतो,

अभिमानाने उंच मस्तक करून मुक्तपणे विहरत होतो.

ऋतू बदलले, पानगळ झाली, वृक्षही बदलले रूप,

पण आमचे आयुष्य मात्र थांबले, जणू काळाचाच झाला स्तूप.

अरे! हे पिंजरे किती निर्दयी,

इथे युगे उलटली, तरीही कैदीच आम्ही.

लोकांसमोर आम्हाला प्रदर्शनासाठी उभे करतात,

पण आमच्या दुःखाची किंमत कधीच देत नाहीत.

लोक येतात, न्याहाळतात आणि निघून जातात,

आम्ही हलत नाही म्हणून दोष मात्र आम्हालाच देतात.

त्यांनी आमचे विशाल विश्व या छोट्याशा चौकटीत बंद केले,

आणि तरीही आनंदी राहा, असे आम्हालाच सांगितले.

झुडपे, वेली आणि हिरव्यागार वनांची होती आमची दुनिया,

आज मात्र काँक्रीटच्या जंगलात हरवली आमची कहाणी जुनी.

गडद रात्रींमध्ये अजूनही कुटुंबाच्या कुजबुजीचे स्वर ऐकू येतात,

पण आम्ही कैदी — आमच्या अश्रूंची भाषा कोण समजून घेतात?

तरीही हृदयात आशेची एक ठिणगी अजून जिवंत आहे,

आपल्यांकडे परतण्याचे स्वप्न अजूनही तेजाने धगधगत आहे.